رفتن به محتوای اصلی

استعمار و شیفتگان آن 1

پدیده‌ای غریب است که بسیاری از ساکنان کشورهای سابقاً استعمارگر سرافکنده‌اند از تاریخ خونریز کشورشان، حتّا اگر نخواهند خودشان قدمی در راه جبران مافات بردارند، و بسیاری از ساکنین کشورهای سابقاً مستعمره کاملاً خشنودند و راضی از نتایج استعمار. هگلی‌ها را جشن و سروری برپا خواهد شد اگر خیمهٔ دیالکتیکی بتوانند میان این دو برافرازند. کاری با گروه نخست ندارم، اما این گروه دوم جای نقد و بررسی بسیار دارد.

لئو پانیچ: مخملین و خستگی‌ناپذیر

لئو ویکتور پانیچ استاد علوم سیاسی و اقتصاد سیاسی دانشگاه یورک، و از سال 1985 ویراستار مجلهٔ وزین Socialist Register درگذشت. عرصهٔ فعاليت و اثرگذاری وی فراتر از محیط دانشگاه و آکادمی بوده است. وی به همراه دوست و همرزمش سام گیندین‒ این دو قریب به شصت سال رفاقت و همکاری داشتند‒ همواره در حال تلاش برای ارتقاء فهم عامّه بود از مسائل کلان سیاسی که زندگی روزمرهٔ کارگران را هدف قرار میدهد. سخت است در چند جمله و پاراگراف بگنجانی هرآنچه را که از چنین فردی دانشمند و آزاده فرا گرفته‌ای.

از کتاب فراسوی هژمونی ایالات متحده- سمیر امین

تاریخ عموماً طولانی‌ترست از آنچه میپنداریم، یا که آرزو داریم. نخستین موج تجربیات به‌ظاهر سوسیالیستی، که بخش اعظمی از قرن بیستم را به خود اختصاص داد، کم‌کم توان خود را باختند و یا زمین خوردند و یا خود را در شبهه و پرسش غرق کردند. موج دومی بلاشک در راه است، و احتمال آن میرود که بازسازی از روی نسخهٔ پیشین نباشد: نه تنها از این بابت که بایست از شکست‌ها آموخت، بلکه بیشتر از این رو که در این میان دنیای کاپیتالیسم نیز دستخوش تغییرات شده است.

راهنمای تغییر مسیر تاریخ بشر

داستانی که در مورد خاستگاه‌هایمان تا بحال برای خود بازگو کرده‌ایم نادرست است، و بی‌جهت ایدهٔ عدم مساوات اجتماعی را تداوم میبخشد. گریبر و ونگرو میپرسند از چه رو افسانهٔ «انقلاب کشاورزی» این چنین دیرپا و مزمن مانده، و مدعی‌اند نکات بسیار دیگری برای آموختن از اجدادمان میتوان سراغ کرد.